YEDİ-YİRMİDÖRT  PSIKOLOJIK-PEDAGOJIK DANIŞMANLIK,

KİŞİSEL GELİŞİM ve EĞİTİM HİZMETLERİ
Rıhtım cad. KADIKÖY
Telefonlarımız:05057675885 – 05333738123 – 02163476003
www.ozelpedagog.com

www.ozeldanisman.net

• Annelerin de okula gelmeleri ve çocuk kendini rahat hissedinceye kadar, kısa bir süre sınıfta oturmaları sağlanabilir.
• Çocuğun okuldan uzak kalmamasına çaba harcanmalıdır. Sınıfa girmiyorsa bile belli bir süre öğretmenler odasında ya da okul bahçesinde durabilir.
• Özendirme gayretleriyle birlikte çocuğun gerekirse önce bir saat, sonra yarım gün ve daha sonra da tam gün okula gelmesi sağlanabilir,
• Çocuğun okulda kendini terk edilmiş ve yalnız hissetmesine yol açacak davranışlardan kaçınılmalıdır.
• Çocuğun kaygısı anlayışla karşılanmalı ve ona: “Numara yapıyorsun!..� gibi sözler söylenmemelidir. Çünkü çocuk, gerçekten kaygı duyuyor olabilir.
• Okul korkusu olan çocuk, sınıf içi çalışmalara katılmaya zorlanmadan kolaylıkla üstesinden gelebileceği görevleri alması için yüreklendirilmelidir.
• Öğretmenler sınıfta sıcak bir ortam oluşturarak endişe ve korku ihtimalini azaltabilirler. Sınıf öğretmenleri, sıcak bir ortam oluşturma ve öğrencilerin okula karşı duydukları korkuların üstesinden gelme konusunda genelde başarılıdır.
• Öğretmen, arkadaşlık kurmakta güçlük çektiği için okula gitmek istemeyen çocukları, arkadaş edinme veya potansiyel dışlanmalarla baş etme konusunda yönlendirebilir. Arkadaşlık kurma güçlüğü okula nakille gelen çocuklarda daha sık görülür. Çünkü diğer çocuklar yeni öğrenciye “hoş geldin� elini uzatmayabilirler. Ama onun çıkışlarına olumlu tepki verirler. Öğretmen, grubun bu özelliğini kullanarak, yeni öğrencinin kabulünü kolaylaştıran ortamlar meydana getirebilir.
• Öğretmen, derste ve teneffüslerde, alayı ve korkutmayı engellemelidir. Alay ve korkutma gözle görülmeyecek şeyler değildir. Dikkatli bir öğretmen bunu hemen fark eder. Çocuk alaya alındığında, öğretmen sadece ona güven ve destek sağlamakla kalmamalı, bunu yapan öğrenciyle de ilgilenmelidir. Daha sonra intikam alınmasına karşı da tetikte olmalıdır.
• Öğretmenler, âilelerin okulda yeterli bakım ve eğitim olmadığı yolundaki inançlarını değiştirmek ve aşırı koruyucu tutumları ortadan kaldırmak için yaptıkları çalışmalar konusunda anne ve babalara bilgi vermelidir. Anne-babalardaki olumsuz düşünceler kaybolduğunda, çocuklar rahatlar ve daha okula gelmeden ev içindeki kaygılı konuşmalara mâruz kalmazlar.
• Çocuklarda “başarısızlık korkusu�nun gelişip bunun “okul korkusu� olarak genellenmesinde, “öğrenci başarısızlığını kendi başarısızlığı olarak gören� ve “başarıyı sadece yüksek notlara göre değerlendiren� öğretmen tutumları da etkili olmaktadır. Bu inançtaki öğretmenler, başarıyı değerlendirme şekillerini yeniden gözden geçirmelidirler.
• Öğretmenin çocuklara verdiği tepkiler (kimisiyle konuşarak, kimisinin omzuna dokunarak) çocukların okula uyum sağlamalarını kolaylaştırır. Tecrübeli bir öğretmen, ilk günün sonunda hangi çocuğun konuşmaya ihtiyaç duyduğunu, hangisinin hazır oluncaya kadar yalnız bırakılması gerektiğini bilir.
• YEDİ-YİRMİDÖRT  PSIKOLOJIK-PEDAGOJIK DANIŞMANLIK, KİŞİSEL GELİŞİM ve EĞİTİM HİZMETLERİ
  Rıhtım cad. KADIKÖY
  Telefonlarımız:
  05057675885 – 05333738123 – 02163476003

En insanî, merhametimizin doruk noktasına çıktığı o kutsal emanet biricik yavrularımız!..

Bütün anneler, sağlıklı ve her yönü ile en güzeli layık gördüğü bir evlada sahip olmak ister.

Aylarca ciddî sıkıntıları, önemli sağlık sorunlarını göze alarak heyecanlı bir bekleyişle hayatın o zamana kadar vereceği en büyük ünvanı ve en anlamlı hediyeyi almak için bekler!… Onun birinci önceliği artık yavrusudur.

Hayat daha önemli, hayat daha anlamlı ve hayat daha heyecanlıdır, artık bir anne adayı için.

Her sağlıklı kadın, bu tarz duyguları yaşayarak yavrusunu eline alacağı günü sabırsızlık, heyecan, endişe ve umut ile bekler. Ne güzel hayâlleri vardır.

Doğum ânı her kadın için korku ve heyecan dolu ve bir o kadar da anlamlıdır. Doğumla beraber candan can ayrılacak ve günahlarına keffâret olan, hayatının en zor ve dayanılmaz acılarına bedel bir mükâfât ve tüm acılarına merhem, uğruna dünyalar feda bir emânete ulaşacaktır.

Buraya kadar her annenin arzusu, her annenin hikâyesi olmasını istediği bir sondur.

Maalesef bu hikâye, her zaman bu şekilde güzel son bulmuyor ve Rabbimin emâneti aslında bazen büyük bir imtihana dönüşebiliyor.

Yüce Yaradan, bir melek güzelliğinde, cennet kokulu Dilâ Ceren’imi kollarıma teslim ettiğinde, dünyalar benim olmuştu.

Hastahânedeki tüm doktorlar ve hemşireler, melek yavrumu görmek için ziyaretimize geliyorlardı. Hemşiresi Dilâ’mı benden fazla sahiplenmiş, kızıma nazar değecek diye herkese nazlanarak gösteriyordu� Her şey çok güzel, mutluluğumuz doruk noktasında idi.

Rabbim, bu güzel yavruyu emânet olarak vermişti, lâkin ilk bebeğim olması sebebi ile midir, bilemiyorum, bende aşırı sayılacak bir şekilde �sahiplenme duygusu� gelişti.

Hayatta sanki başka hiç bir şey yokmuş, sanki hayat, sadece Dilâ’nın üzerindeymiş gibiydi. Bu aşırı sahiplenmenin bende yapacağı tahrîbâtı, ancak yıllar sonra anlayabilecek, kâinâtta her şeyin yaratıcısı olan Rabbimizin emâneti olduğunu, ancak yıllar sonra kavrayabilecektim

Her şey, en güzel şekilde sürüp giderken; o zaman anlamak, hele böyle önemli bir rahatsızlığı kondurmak mümkün değildi hayatımda�

O benim bebeğimdi, odaklandığım tek şey buydu. Bu kadar yoğun sevgi duygusu, insanlara çoğu zaman mutluluk ve huzurdan çok dert ve tasa; sağlık ve başarıdan çok hastalık ve ızdıraplar getirmişti. Ama bunu idrak edebilmek, benim için imkânsızdı. Çünkü o benim bebeğimdi.

Ben, ben, benim, o benim bebeğimdi.

* * *

Hayır! O benim değildi�

O sadece Rabbimin emaneti idi!..

O gözler, o minik el ve ayaklar;

Kısacası Dilâ bebek, Rabbime âitti.

Birgün odaya girdiğimde bebeğimi, güzel ceylanımı havâle geçirirken buldum, apar-topar hastaneye kaldırdık, günlerce beklemede kaldık. Hep bir umut…

Geçecek, geçmeli, o benim bebeğim…..

Tüm doktorlar, hastanede özel olarak ilgileniyorlar, Dilâ’ma acıyarak bakıyorlardı.

En sonunda, beklenen açıklama yapıldı: Dilâ’mın rahatsızlığı, çok nâdir gözüken West Sendromu denen, beyinde ciddî hasar bırakan ve motor gelişimini engelleyen bir rahatsızlık… Tüm hastahâne, bütün evler ve sanki tüm dünya üzerime yıkıldı. Benim yavru ceylanım, bana hiçbir zaman «Anne!» diyemeyecekti.

Benim yavru ceylanım, yaşıtları ile hiçbir şey paylaşamayacak ve sürekli havâle geçirerek büyük acılarla dolu bir hayat yaşayacaktı.

Bu düşünceler yıldırım hızı ile aklımdan geçerken kendimi bir yatakta uzanmış acı çeker bir hâlde yatarken buldum, annem başımda ağlıyordu. Her konuda bana destek olacağını ve yanımda olacağını söylüyor ve ağlıyordu.

Evet! Yavru ceylanım hastaydı, ama onun için en iyisini yapacak, mücâdele edecektim. Tabiî önce Rabbimin izni ile ayılmam; her yönü ile uyanmam ve beni saran benlikten kurtulmam gerekli idi. Ben Küllî irâdenin beni yönlendirdiği şekilde, ancak cüz’î irâdemle bir şeyler yapabilecektim.

Yıllarca süren uzun tedâvîler sonucunda, maalesef, büyük bir gelişme kat edemedik. Çok ağır ve nâdir bir vak’a olduğu için yapılabilecekler çok sınırlıydı. 4 yaşına kadar yaşamaz dedikleri yavru ceylanım, anneanne, dede ve anne üçgeninde, 8 yaşına kadar gelmeyi Rabbimin izni ile başarmıştı.

Her şeyin sonu olduğu gibi, yavru ceylanımın organlarının iflâsı ile, nihayet bu hastalığın da hazîn bir sonu oldu. Binlerce havâle, artık yavru ceylanımın solunum yollarını bitirmişti.

Biriciğim! Hayatıma çok şey kattın�

Benim en büyük eğitimim�

Benim en büyük sevgim�

Benim en büyük acım oldun!..

Senden sonra onlarca öğrencim oldu.

Sana benzeyen ve sana olan yoğun sevgimi onlarla paylaşıyorum.

Çocuklarım sınıfta, dersteler meleğim, bana ihtiyaçları var.

Bana onlara nasıl yardım etmem gerektiğini öğrettiğin için sana teşekkür ederim

Âhirette beni tanıman ve hasretle beklediğim Annem! diye seslenmen duâsı ile…

KİŞİSEL GELİŞİM ve EĞİTİM HİZMETLERİ
Rıhtım cad. KADIKÖY
Telefonlarımız:05057675885 – 05333738123 – 02163476003
www.ozelpedagog.com

www.ozeldanisman.net